Maak kennis met oudercoach Tosca

Ikzelf groeide op als voorlaatste kind in een gezin met 7 kinderen en met een mama die onthaalmoeder was. Vanaf mijn 14^de ging ik al babysitten en keek ik ernaar uit om zelf mama te worden. Ik dacht er allemaal niet veel over na en zag een duidelijk beeld voor mij van mezelf met een groepje kinderen rondom mij. Ik studeerde orthopedagogie en ging aan de slag als opvoedster. 

Net voordat ik 24jaar werd, was ik zwanger van mijn eerste dochter. We kregen een droom van een dochter en toch… Het duurde een dikke 9 maanden voordat ik die onvoorwaardelijke liefde voor haar voelde stromen in mijn lichaam. Op dat moment groeide er al een tweede dochter in mijn buik en ontdekte ik de podcast Radio Mama van Kristien Wollants.  

Ik zette mijn peuter op een dag in de hoek omdat ze iets deed waarvan ik vond dat het niet mocht. Ik deed het zo omdat ik het zo kende. Maar het wrong. En ik was meer bezig met haar in die hoek te houden dan met haar iets te leren over wat ze deed. Het was een strijd. Het was de eerste en de laatste keer dat ik dit deed en mijn zoektocht naar ‘maar hoe dan wel?’ kon beginnen.  

Enkele podcasts en verschillende boeken later lieten me ontdekken wat ik als ouder echt wou binnen het opvoeden van mijn kinderen. Tussen ideeën en uitvoering bleken al snel nog wat stappen te liggen. En mijn ongeduldige zelve heeft het daar al eens moeilijk mee.

Mijn tweede dochter werd geboren, krijsend van angst. Leven werd overleven. Ze sliep bij mij (hoewel, ze sliep eigenlijk niet), kreeg jarenlang borstvoeding, spendeerde haar dagen op mijn schoot en in de draagzak. En toch…, dagelijks urenlang angstig gekrijs.

Ik werd terug zwanger want ja, ik droomde van dat ‘groepje’ kinderen. Ik stortte voor het eerst in en zocht hulp. Die hulp kregen we toen de tweede dochter 3 jaar oud werd en onze derde dochter ook al geboren was. Ze kreeg het label hoogbegaafdheid. Verder kreeg ik vele complimenten over mijn opvoeding en hoe ik verbinding probeerde maken met mijn dochter. Maar wat was ik daar nu mee als er dagelijks een krijsende kleuter op mijn schoot zat en ik doodmoe een poging tot overleven deed? 

De volgende woorden werden uitgesproken: “Intergenerationeel trauma.” Hier is mijn trein echt vertrokken. Als je mij al wat kent, dan weet je dat het een hogesnelheidstrein moet geweest zijn. Ik voelde opluchting en verdriet, boosheid en angst. Eindelijk mocht ik ermee aan de slag gaan. Maar wat met mijn familie? Mag ik het benoemen? Hoe reageren ze op mijn anders zijn, denken en doen?

Ik startte mijn eigen traject met een serieus aantal up’s en downs (hoe kan het ook anders met mijn tempo). Zo kwam ik ook terecht bij Jürgen Peeters, de bezieler van afgestemd opvoeden. Nu mijn eigen verhaal hierin stabiel is geworden, wens ik andere ouders en gezinnen te begeleiden en ondersteunen in hun weg naar meer afstemming, verbinding en rust in hun gezin. Het beschikken over praktische theoretische handvaten die werken in jouw gezin is hierin al een zeer waardevolle eerste stap. Het (her)kennen van je eigen familieverhaal, patronen en triggers biedt nog extra mogelijkheden binnen jouw gezin.